9 Mayıs 2015 Cumartesi

Ne olacak benim bu karamsarlığım?

Cebimde umutlarımı tükettim bu aralar.Her şeyden o kadar çok sıkılıyorum ki.Elimde intihara meyilli düşlerim var sadece.Ne kitap okuyasım var ne de ders çalışasım öyle bezdim artık.Yoruldum,tüketti hayat beni.İlham perilerimi de kaybettim üstelik.Her türlü sıkıntıdan,üzüntüden kaçıp sığındığım kitaplar bile şimdi gözümde bir yabancı gibi.Sanki birileri yaşam enerjimi çalmış gibi.Hani toplu taşıma araçlarında yaşlılara yer verilir ya benim 'benim de ruhum yaşlı'diyesim geliyor.Bu hayatı değiştirmek benim elimde biliyorum.Düşüncelerim ruhumla uyuşmuyor bir türlü.Çünkü düşüncelerim ruhumdan daha genç.
 Gökyüzüne bakıyorum,bulutların yerini sade mavilik almış.Tıpkı çocukken ki bulut çizmeyi unutup sadece güneşi çizdiğimiz resimlerdeki gibi.Bir zaman makinesi olsaydı keşke,yeniden geri döne bilseydim çocukluğuma oyundan başka bir şey düşünmeseydim yine.Hayal kurmayı çok seviyorum.Çünkü orası bana ait ve istediğim gibi yönete biliyorum.Hayallerimin yönetmeni benim,işin garip tarafı oyuncuları da benim.
 İçim zindan yeri gibi.Hayır zindanın bir penceresi bile olur,benim içimdeki zindanda tek bir pencere bile yok.Hep yokuş yukarı tırmanıyorum hayatı.Bir şey de yolunda gitmiyor ki.Belki de arkadaşımın da dediği gibi seviyorum ben mutsuzluğu.Mutlu olmaya korkuyorum belki de.Çünkü ne zaman mutlu olmaya kalksam bir yerden vuruyor hayat beni.
 Gömülüyor ruhum derin sulara.Boş ver bırak gömülsün yeryüzü o kadar kirli ki.Umudum da kalmadı yarına.Bazen düşünüyorum da keşke beynimizin de bir format tuşu olmalıydı.Silmeliydi geçmişi yaşamımızdan ve yeni bir benlikte yaratmalıydı insanoğlunu.

9 yorum:

  1. Sıkıntılarınızı,ruh halinizi cesurca anlatabilmeniz,hayattan tamamen umudunuzu kesmediğinizi düşündürdü bana.Zaten eğer bloğumda gezinirseniz,acıların bizimle savaşta olduğunu anlarsınız.Ben de karamsar düşünen biriyim.ama mücadele etmek insana az da olsa yaşama zevki verebiliyor.Mutlaka yaşadıklarımız yaralar açıyor,fakat bir gerçek var o da süremiz bitene kadar yaşamak zorundalığımız.Benim bu söylediğime boyun eğmem çok senelerimi aldı.Mutlaka içiniz birgün ferhlıyacak,buna inanın.İnşallah Allah o tanıdığım sıkıntıyı sizden alır.Sağlıcakla kalın.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Güzel dilekleriniz için teşekkür ederim.Umarım bir gün biter bu karamsarlığımız.

      Sil
  2. Son paragraf Eternal Sunshine of Spotless Mind'ı anımsattı :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Bu isim hakkında bir bilgim yok.Ya format ya da bazen reset tuşu gelir aklıma,düşündüm de format en iyisi galiba.

      Sil
  3. Bazen ufuk çizgisini görmek ister insan ama o incecik çizgiyi görebilmek gerçekten pekte kolay değildir ve göremediğinde hemen karanlığa düşer. Oysa bilmediği güneş baktığında sadece karanlık gelmez Parıl Parıl parlayan yıldızlar da gökyüzündedir artık. Ve ay o muhteşem ışığıyla hep yanımızda... Sizi karamsarlıktan birazda olsun kurtarmak için yazdım ama bundan güzel bir blog yazısı çıkabilir :)

    YanıtlaSil
  4. Çok haklısınız. :) Önümüze bakmaktan ufku göremez olduk.

    YanıtlaSil
  5. İyimserliğin fazlası da sıkar karşındakini.Dünyanın son haline bakıp keyfi kaçmayan varsa hala şaşarım.Baksanıza nerelerden dertleşir olduk.Buna da beni seven adam sosyallik diyor.Biz gerçekten kendimizi kandırarak mı yaşamalıyız.?Benim şu yaşıma kadar en sıkıldığım şey,birilerine biraz dert yandığımda ,halimi ve düşüncelerimin birini bile anlamadıklarını farkettiğim insanların yaptıkları saçma sapan yorumlarıdır.Söylediğine söyleyeceğine pişman ederler insanı.Ben rahmetli eşime bakarken evimin duvarlarına yazı yazardım hep,kısa ama duygularımı anlatırdı.Biri de şuydu''KARAMSAR BEN.İÇİME AYDINLIK GİREMEZ.''sizin sayfanız beni ondan çekti.Son cevabınız da harikaydı.

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. Hayatımızı değiştirmek bizim elimizde ve o hayata kimin girmesi kimin çıkması gerektiğine de biz karar veririz elbette.İnsanları anlayamıyorum bir türlü.Beni hiç dinlemeden çekip gidiyorlar.Bazen bu dünyada bir fazlalıkmışım gibi geliyor.Annem bana hep kendi kendinin doktoru ol der.Benim içimdeki doktorun da ruh sağlığı nasıl bilmiyor ki.Hayatta hep bir umut bir mutluluk pencerisi olduğuna inanarak yaşamaya çalıştım ama benim gibi içine dönük insanlar sadece gün ışığının karanlık yerlerini görüyor anca.
      Başınız sağ olsun eşinizin ölümüne çok üzüldüm.

      Sil
  6. Bitti denilen yerde başlıyor hayat..
    Her zaman bir sebep oluyor be koduğumun dünyasında içten bir nefes almak için..

    YanıtlaSil