21 Eylül 2017 Perşembe

Üzgünüm... İyi insanların kalbini kırdım. Bunları istemeyerek yaptım. Çünkü hayat bana öyle bir oyun oynuyorduki kendimi çıkmaz sokakta köşeye sıkışmış biri olarak hayal ediyordum ve can havliyle kime sataşacağımı bilemiyordum.İyi olanı kötü olandan ayıramıyordum. Yaşlandıkça olgunlaşırım sanıyordum ama bir gıdım öteye gidemiyordum. Hayat bana azla yetinmeyi,ulaşamayacağım şeylere o kadar da heves etmememi gösterdi. Sanki her şey bitti. Ben artık yirmili yaşlarımda yaşlandığımı hissediyorum.
 İnsanları uzaktan seyrediyorum. Her şey anlamsız. Sahte mutluluklar bana göre değil. En büyük desteğim kendim. Kime güvensem beni yaraladı, sırtımda derin izler bıraktı. Bunların farkında değiller, fark ettirmedim çünkü. Hayır, iki yüzlülükten değil, sabrımdan.Bunları onlara göstermenin zamanı değil.