21 Eylül 2017 Perşembe

Üzgünüm... İyi insanların kalbini kırdım. Bunları istemeyerek yaptım. Çünkü hayat bana öyle bir oyun oynuyorduki kendimi çıkmaz sokakta köşeye sıkışmış biri olarak hayal ediyordum ve can havliyle kime sataşacağımı bilemiyordum.İyi olanı kötü olandan ayıramıyordum. Yaşlandıkça olgunlaşırım sanıyordum ama bir gıdım öteye gidemiyordum. Hayat bana azla yetinmeyi,ulaşamayacağım şeylere o kadar da heves etmememi gösterdi. Sanki her şey bitti. Ben artık yirmili yaşlarımda yaşlandığımı hissediyorum.
 İnsanları uzaktan seyrediyorum. Her şey anlamsız. Sahte mutluluklar bana göre değil. En büyük desteğim kendim. Kime güvensem beni yaraladı, sırtımda derin izler bıraktı. Bunların farkında değiller, fark ettirmedim çünkü. Hayır, iki yüzlülükten değil, sabrımdan.Bunları onlara göstermenin zamanı değil. 

7 Eylül 2017 Perşembe

Yaşıyorum

Canımı sıkan şeylerden uzak durmaya çalışıyorum şu aralar. Ama nereye gidersem gideyim geçmişim beni bırakmıyor. Evimizi iki yıl önce toz piresi sardı ve hala kurtulamadık. Hayallerim var okuluma devam ediyorum. Ama zihnim çok yoruldu. Şu an köyümdeyim, burada biraz yaşam alanı buldum ama evimi özlüyorum. Allah başka dert kaza vermesin yine de. Sabırla bekliyorum gelecek olan o güzel günleri. Ruhum bozuldu. Her türlü ilaç deniyoruz ama yine de bana mısın demiyor hayvan. Ölümle burun buruna geldik neredeyse. Sevdiklerimizle ailemizle o yaz akşamlarında bahçemizde buluşamıyoruz, konuşamıyoruz bile.
 Köyde olmak bir nebze iyi geliyor ama çok sıkılıyorum. Kimseler yok çünkü köyde. Seksenlerde terk edilen, genelde yaşlıları kalmış bir köy. Şehirde oturan arkadaşlarım gelmiyorlar bile. Ama bana tatil köyü gibi geliyor. Çünkü o kadar sıkıldım ki kalabalıktan,gereksiz insanlardan... Okullar açılıyor gitmeme az kaldı. Artık son sınıf oldum. Hatırlıyorum da buraya ne çok yazardım birinci sınıfta, ondan önce. Hayatta böyle bir sınav koydu işte önümüze, sınanıyor gibiyiz. Umudumu yitirmedim, bu süreçte çok dostum düşman oldu belki ama kimin gerçek kimi sahte olduğunu anladım en azından. Bir gün buralardan annemi de babamı da alıp gideceğim. Yoksa dost görünümlü akrabalardan kurtulmanın yolu yok. Her şeye rağmen mutluluğu aramaya devam edeceğim çünkü yaşıyorum. Sevgiler...