Yürüyorum... Yürüyorum akıl almaz bir sonsuzluğa uçsuz bucaksız rüzgarlara yürüyorum.Kayboluyorum eriyorum kendi kendime bir mum gibi.Arıyorum bir çocuğun kayıp hayallerini renksiz dünyada bir renk arıyorum.Arıyorum ama bulamıyorum...
1 Eylül 2014 Pazartesi
Umutlarımı Kaybettim
Hayatı tanımak,anlamak zor benim için.Benimde zaten zor olan seçimim.Sessiz,sakin evimden pencereden dışarıya bakıyordum.Komşumuzun bacasında iki tane kumru (İzmirliler bilir. İzmir'e ait bir kuş türü) vardı.Hastaydım,yorgundum ve onları seyrediyordum.Çok güzeldi.Sanki benim için gelmişler gibiydi.Biri uçup gitti..Üzüldüm..Sonra diğeri de uçup gitti.İçime doğan güzellik bir anda bitti.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder